Foto's evenementen

eerstefileooit

Filmpjes

Partner:

PWC

 

logo fehac 150-116

 

Inloggen

PAC op facebook:

FacebookLogo

VERSLAG P.A.C. TRADITIERIT 3-5 OKTOBER 2014.

 

De Traditierit werd in 2014 verreden vanuit Hotel Woudschoten in Zeist. Helaas is door allerlei redenen de Traditierit vorig jaar afgeblazen, maar dit jaar is het evenement weer in ere hersteld. En hoe!

Ondanks dat de rit wat later in het jaar plaatsvond was het werkelijk schitterend weer, de locatie was subliem en het geboden programma zo mogelijk nog mooier. Hoewel Zeist dichtbij ons huis is hebben wij toch besloten het volledige programma mee te doen en we hebben er geen moment spijt van gehad.

Het begon al op vrijdag met een vol programma. Bijtijds opstaan, met de antieke auto over de weg naar Zeist en in het hotel andere deelnemers de hand schudden en gezellig bijkletsen. Nog voor de start werd de hulp van Nick Macey, die de bezemwagen weer met verve bestuurde, ingeroepen door Jan ten Cate die het een beetje verdacht vond dat zijn Aston Martin nogal piepte bij een spatbord. Maar Jan, wees nou eerlijk: een Britse auto en piepen hoort toch bij elkaar! Het zou erger zijn als hij niet zou piepen! Maar goed, Nick vond toch iets wat niet helemaal deugde en na een kleine reparatie kon Jan kon met een stille auto vertrekken. Nadat iedereen alle bescheiden in ontvangst had genomen en de rallyborden waren gemonteerd, vertrokken we voor een mooie rit door een prachtig stukje Nederland. De evenementen commissie had weer alles uit de kast gehaald en alle deelnemers waren het erover eens dat je in of heel dichtbij de randstad nog steeds heel mooi en rustig kan rijden. Via prachtige weggetjes reden we op ons gemakje via Austerlitz en Driebergen naar Doorn, waar we rond lunchtijd bij Lex Stibbe aankwamen. Daar genoten we van een heerlijke picknick-lunch in de stralende zon, het kon echt niet beter! Patrick Martini, die een groot deel van de organisatie van dit weekend voor zijn rekening had genomen bedankte Lex en Margo voor hun gastvrijheid en nadat de soep en de broodjes schoon op waren reden we verder richting Leersum, Wijk bij Duurstede, Werkhoven, Odijk en weer terug naar Zeist. Daar aangekomen nestelden verscheidene deelnemers zich op het zonnige terras om in een gemoedelijke sfeer verder bij te kletsen en de hoogtepunten van de dag door te nemen. Na een goed verzorgd lopend warm buffet zat de eerste dag er op en iedereen ging bijtijds naar bed om vooral voldoende energie voor de volgende dagen over te houden.

De zaterdag begon met een uitstekend ontbijt, het ontbrak echt aan niets. Voor mijn vrouw Anne-Petra is een verblijf in een hotel pas compleet als er een lekker ontbijt is en ze werd niet teleurgesteld! Na het inschrijven van de nieuwe deelnemers ging onze karavaan van 28 auto’s plus bezemwagen (er stonden er 29 op de deelnemerslijst maar Jan en Ans Van Hooff konden er helaas zaterdag nog niet bij zijn) via Huis ter Heide, Den Dolder, Maartensdijk en Hollandsche Rading naar Vliegveld Hilversum. Daarbij passeerden we het militair instituut waar de slachtoffers van MH17 worden geïdentificeerd, het blijft indrukwekkend om de bloemenzee te zien die daar ligt en waar nog steeds verse boeketten bij worden gelegd. Er zijn onder onze leden ook nog best wat liefhebbers van vliegtuigen, die konden daar hun hart ophalen. Niet dat de grote jongens daar te zien zijn, het zijn uitsluitend sport- en zweefvliegtuigen, maar toch… Wel waren er een paar mooie klassiekers bij die aan het warmdraaien waren maar helaas moesten wij verder voordat die het luchtruim kozen. De route ging verder door toeristisch en zeer pittoresk gebied: via Loosdrecht, Boomhoek, Muyeveld en Breukelen kwamen we aan in Maarssen. Prachtig gelegen aan de Vecht werden we ontvangen bij het gemeentehuis Goudestein, een schitterend pand waar onze herinneringen Anne-Petra en mij terugbrachten naar 30 jaar geleden toen wij daar zelf voor onze bruiloft bovenaan op het bordes stonden…

Bij Goudestein gingen we aan boord van een boot die ons een paar uur over de Vecht van de mooiste buitenplaatsen liet genieten. Tijdens onze afwezigheid hadden we een neefje bereid gevonden op onze auto’s te passen (onze (schoon)familie woont nog steeds in Maarssen). Hij zou er klokslag 12 uur zijn, ja ja. Toen ik hem om 12 uur belde zei hij dat hij net wakker was… Die jeugd van tegenwoordig, waar moet dat heen? Ik denk dat iets in mijn stem hem toch snel deed ontwaken, binnen 10 minuten was hij ter plekke en hij heeft prima op onze kostbaarheden gelet.

Tijdens de rondvaart zat iedereen heerlijk in de warme zon op het bovendek te genieten van alle fraaie dingen die voorbij kwamen en als we iets dreigden te missen wees de kapitein ons via de intercom wel op wat er allemaal te zien was. We genoten aan boord ook van een heerlijke lunch. Die moest echter beneden worden opgediend. Toen we daar allemaal aan tafel zaten nam onze voorzitter Tom Blikslager het woord om een paar mensen zeer welverdiend in het zonnetje te zetten: Patrick voor de algehele organisatie, Wim Zuurhout voor het uitzetten van twee van de drie routes, Hans Wijland voor het narijden van de routes en Nick Macey voor de technische assistentie en het narijden van de routes. Patrick had vrijdag Lex al bedankt voor de derde route en de organisatie rond de lunch. Nadat iedereen hun bordje had vol geschept gingen de meeste mensen weer naar boven, daar was het in de zon toch een stuk prettiger dan beneden.

Nadat we weer bij Goudestein terug waren gekomen vroeg ik mijn neefje hoe het was gegaan. Hij zei hij dat hij niets om auto’s gaf, maar dat hij die hele oude van ons toch wel machtig interessant vond. Misschien moet ik mijn mening over de jeugd van tegenwoordig toch wat bijstellen… Het was leuk om te horen dat er heel wat mensen op onze auto’s af waren gekomen, het is duidelijk dat de vooroorlogse auto toch wel het één en ander losmaakt! Eén van de toeschouwers liet zich zelfs ontvallen dat dit mooier is dan een museum omdat onze auto’s echt reden!

We vervolgden daarna onze weg via Oud Maarsseveen en Westbroek. Eén van mijn collega’s woont in Westbroek en hij had me gevraagd hem te bellen als we bij hem in de buurt zouden komen. Hij stond keurig op ons te wachten en John bedankt ons allemaal dat we met onze prachtige auto’s bij hem langs gekomen waren! En verder ging het weer: Achtienhoven, Groenekan, De Bilt en uiteindelijk Zeist.

Weer bij het hotel aangekomen gingen we ons na een prachtige dag met veel hoogtepunten voorbereiden op het piece de résistance, het feestelijke diner in Slot Zeist. En ook de busreis er naartoe was alweer een hoogtepunt: ook al zijn de meeste van de PAC leden niet meer zo heel piepjong, tijdens het ritje was het net of we met z’n allen op schoolreis gingen. Hoe ouder hoe gekker zegt men weleens, ik begin steeds meer te geloven dat dit echt klopt!

De ambiance van Slot Zeist is fenomenaal. We hebben feitelijk maar drie ruimten gezien, maar die waren allemaal prachtig. We hebben weleens de neiging om in het buitenland allerlei prachtige kastelen te bezoeken maar in Nederland zelf is ook nog het nodige te zien! Het gebouw is echt de moeite waard en het eten dat werd geserveerd ook. Na een zeer gezellig diner werden we rond een uur of elf weer naar het hotel gebracht waar eenieder moe maar voldaan van een welverdiende nachtrust ging genieten.

Maar de klok is onverbiddelijk en het programma was nog niet voorbij! Zondagochtend weer bijtijds uit de veren om vooral niets te missen van de rit die nog op het programma stond. Na weer een uitstekend ontbijt kwamen we buiten om te zien dat het die afgelopen nacht toch aardig geregend had. De timing van die regen was echter perfect: overdag hebben we ondanks wat donkere wolken geen regen gehad. Voor vertrek was het echter nog wel even zaak de aardige plas water die zich op de tonneau-cover van onze Delage had gevormd veilig af te voeren.

De route voor zondag voerde ons weer naar het gebied rond Langbroek en Leersum en de eerste stop was bij kasteel Amerongen. Ik schreef net al dat we in Nederland nog mooie kastelen hebben en Amerongen mag daar zeker bij genoemd worden. Het lag er prachtig bij, mooi gerestaureerd en we kregen er een mooie rondleiding. De groep werd in drieën gedeeld en de meest interessante vertrekken werden getoond. De bekendste bewoner van Amerongen was de laatste keizer van het Pruisische rijk, Wilhelm II, die ten tijde van de wapenstilstand van 1918 asiel in Nederland kreeg. Zijn eerste bestemming was Amerongen, niet lang daarna verhuisde hij naar Doorn.

Na het bezoek vervolgden we onze weg naar het lunchadres restaurant Darthuizen in Leersum en na een prima verzorgde warme lunch aldaar was het officiële programma afgelopen. Patrick bedankte alle aanwezigen voor hun deelname aan de Traditierit 2014, hij hoopte dat iedereen ervan had genoten en wenste ons allemaal een goede weg terug naar het hotel of rechtstreeks terug naar huis. Direct nadat Patrick uitgesproken was nam Sikke Klein het woord en hij zei dat de traditieritten van de afgelopen jaren misschien iets minder waren geweest, maar dat het dit jaar in alle opzichten allemaal heel erg mooi geweest was. Te oordelen naar het applaus dat op deze woorden volgde was iedereen het hier volmondig mee eens!

Terugkijkend op het traditieweekend 2014 mag ik absoluut vaststellen dat we met zijn allen een geweldig weekend hebben meegemaakt. Natuurlijk was het prachtige weer een heel mooi extraatje, maar de grote inspanningen van Patrick, Lex, Wim, Nick en Hans hebben het weekend naar een zeer  hoog niveau gebracht! Namens alle aanwezige PAC-leden: jongens, heel erg bedankt! Wij waren heel erg blij dat we erbij waren!

Dit was het laatste rij-evenement van 2014, wij kijken nu alweer uit naar volgend seizoen!

Anne-Petra en Peter Slootweg

Joomla 3.0 Templates - by Joomlage.com